Málsgögn í einkamálum

Reglur nr. 463/1994 um málsgögn (ágrip) í einkamálum.

1.

Þegar áfrýjandi afhendir Hæstarétti áfrýjunarstefnu og greinargerð sína, skal hann jafnframt skila málsgögnum (ágripi) á skrifstofu Hæstaréttar. Um fjölda eintaka skal hann fara að fyrirsögn hæstaréttarritara.

2.

Í málsgögnum áfrýjanda skulu vera þau málsskjöl og endurrit, sem hann hyggst byggja mál sitt á fyrir Hæstarétti og liggja þegar fyrir. Áfrýjandi skal kosta kapps um að taka tillit til sjónarmiða stefnda um framlagningu gagna og taka öll þau gögn, sem hann má ætla, að stefndi vilji leggja fram. Í málsgögnum skulu vera eftirtalin gögn í endurriti eða ljósriti:

Héraðsdómsstefna á málinu og skrá yfir framlögð gögn.
Greinargerð stefnda í héraði.
Skjöl, sem voru lögð fram fyrir héraðsdómi og byggt var á eða vitnað var til í héraðsdómi, stefnu eða greinargerð stefnda.
Önnur skjöl, sem áfrýjandi telur einhverju geta skipt við úrlausn málsins fyrir Hæstarétti.
Endurrit af bókunum í þingbók í héraði, eftir því sem þörf krefur.
Eftirrit af framburði málsaðila eða vitna fyrir héraðsdómi, eftir því sem þörf krefur.
Héraðsdómurinn, sem áfrýjað er.
Áfrýjunarstefna.
Greinargerð áfrýjanda fyrir Hæstarétti.
Efnisskrá.

3.

Þegar stefndi afhendir greinargerð sína Hæstarétti, skilar hann málsgögnum fyrir sitt leyti í jafn mörgum eintökum og áfrýjandi. Í málsgögnum stefnda skulu vera málsskjöl og endurrit, sem hann hyggst byggja mál sitt á fyrir Hæstarétti og þegar eru tiltæk að því leyti sem þau er ekki að finna í málsgögnum áfrýjanda. Í málsgögnum skal einnig vera greinargerð stefnda.

4.

Við val á málsgögnum skal áfrýjandi leggja kapp á, að þau gefi skýra mynd af málinu í heild að teknu tilliti til þeirra krafna, sem hann gerir um breytingar á héraðsdómi, og á það sama við um stefnda að því leyti, sem hann telur skorta á gögn í málinu af hendi áfrýjanda. Aðilum er rétt að forðast að leggja fram gögn, sem hafa ekki sjálfstætt gildi, svo sem gögn um atriði, sem ágreiningur er ekki um eða bréf, sem hafa gengið á milli þeirra fyrir höfðun málsins og veita enga vitneskju umfram stefnu eða greinargerð. Í eftirriti af framburði aðila eða vitna fyrir dómi skal ekki taka annað en það, sem áfrýjandi eða stefndi telur einhverju skipta til sönnunar á staðhæfingu sinni um málsatvik, en þess skal þó sérstaklega gætt, að engu sé sleppt úr framburði, sem þörf er á samhengis vegna.

5.

Málsgögn skulu vera heft saman. Á kápu þeirra skal greina nafn og númer máls og nöfn þeirra, sem flytja málið í Hæstarétti. Endurrit eða ljósrit af skjölum skulu vera skýr og vel læsileg.

6.

Fremst í málsgögnum áfrýjanda skal vera efnisskrá, sbr. lið 9, en hún má þó vera í sérstöku hefti, ef hann kýs. Í málsgögnum áfrýjanda skal næst koma héraðsdómsstefna og greinargerð stefnda í héraði, en þar á eftir gagnstefna og greinargerð í gagnsök, ef um það er að ræða. Síðan skulu málsskjöl að jafnaði vera í tímaröð. Ódagsett skjöl skal setja þar, sem ætla má, að þau eigi heima. Ef sérstaklega stendur á, má raða skjölum að hluta í efnisröð. Næst skulu koma þinghöld eða dagsetningar þeirra og skal það úr þeim tekið með, sem máli skiptir og sýnir rétta framvindu málsins. Þá kemur áfrýjaði dómurinn í heild. Á eftir honum skal vera áfrýjunarstefna og greinargerð áfrýjanda. Í málsgögnum stefnda skal skjölum og endurritum raðað með sama hætti. Þegar skjölum er sleppt eða eftirriti af framburði aðila eða vitnis í heild, skal þess getið á þeim stað í málsgögnum, þar sem skjalið eða eftirritið hefði annars verið. Ef sleppt er hluta af skjali eða framburði, skal auðkenna úrfellingu með punktalínu, sem standi á milli greinarskila. Við punktalínu eða í neðanmálsgein frá henni skal tekið fram hversu mikið efni hafi verið fellt úr, svo sem fjöldi blaðsíðna úr skjali eða mínútufjölda í munnlegri skýrslugjöf.

7.

Málsgögn skulu vera með blaðsíðutali. Ný skjöl fyrir Hæstarétti skulu merkt með bókstöfum og skulu þau þeirra, sem komast í málsgögnin, jafnframt vera blaðsíðusett þar á viðeigandi stað.

8.

Uppdrættir, ljósmyndir og annað, sem ekki er unnt að hafa í málsgögnum skal vera í sérstöku hefti eða möppu. Það skal merkt með rómverskum tölum og skal þessara gagna getið þar í málsgögnum, sem þau væru ella.

9.

Efnisskrá í málsgögnum áfrýjanda skal vera sem hér segir: Í fyrsta kafla hennar skal geta allra skjala í framlagningarröð í héraði með réttu númeri. Í öðrum kafla skal greina öll þinghöld. Í þriðja kafla skal nefna öll ný skjöl fyrir Hæstarétti með bókstafsmerkingu. Í fjórða kafla skal tiltaka nöfn allra þeirra sem hafa komið fyrir dóm. Í fimmta kafla skal vera tímaskrá. Þar skal greina öll meginatriði málsatvika í tímaröð. Í öllum köflum efnisskrárinnar skal vísa til blaðsíðutals í málsgögnum og heftis, ef þau eru fleiri en eitt, að því leyti, sem skjöl eða endurrit eru tekin þar upp, en annars skal tekið þar fram að þeim sé sleppt. Kaflaskipan í efnisskrá í málsgögnum stefnda skal vera samsvarandi, en í skránni skal þó aðeins getið skjala og endurrita, sem þar eru tekin upp.

Reglur þessar eru settar samkvæmt heimild í 4. mgr. 156. gr. og 3. mgr. 159. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, sbr. 10. og 13. gr. laga nr. 38/1994.

Hæstiréttur Íslands, 13. júlí 1994