Laganefnd

Laganefnd Lögmannafélags Íslands hefur borist ofangreint frumvarp til umsagnar og fer umsögn nefndarinnar hér á eftir.

1. Bætur vegna tímabundins atvinnutjóns. Fyrsta grein breytingartillögunnar varðar reglur um ákvörðun skaðabóta vegna tímabundins atvinnutjóns. Meginreglan er sú að bótaskyldur aðili skuli bæta tímabundið atvinnutjón slasaðs manns að fullu. Við ákvörðun bótanna skal litið til annarra bótaúrræða með þeim hætti sem fram kemur í 2. mgr. 2.gr. skaðabótalaganna. Væri það ekki gert yrði bótaréttur slasaðs mann vegna tímabundins atvinnutjóns í mörgum tilvikum meiri en nemur tjóninu, þ.e. bæturnar yrðu hærri en tapið. Slík regla væri að mati laganefndar LMFÍ óskynsamleg og fæli í reynd í sér fjárhagslegan hvata til tjónþola um að viðhalda óvinnufærni sinni.

Meðal þess sem dregið skal frá skaðabótum vegna tímabundins atvinnutjóns eru bætur frá sjúkrasjóðum og 60% af bótum frá lífeyrissjóðum. Í breytingartillögunni felst að þessar bætur verði framvegis ekki teknar inn í bótauppgjörið. Af því leiddi að sá sem yrði tímabundið frá vinnu vegna slyss fengi slíkar bætur til viðbótar fullum bótum vegna tekjutaps síns. Með öðrum orðum yrðu bæturnar vegna tekjutapsins hærri en tekjutapið. Að mati laganefndar LMFÍ væri slík regla óskynsamleg, eins og áður segir.

Rétt er að taka fram að undantekning er að slasað fólk eigi rétt til bóta vegna tímabundins atvinnutjóns frá lífeyrissjóði og oftast mun réttur frá sjúkrasjóði einungis koma til þegar öðrum bótaúrræðum er ekki til að dreifa.

2. Bætur vegna varanlegrar örorku. Í annarri grein breytingartillögunnar er lagt til að hætt verði að taka tillit til verðmætis örorkulífeyris frá lífeyrissjóði við útreikning skaðabóta vegna varanlegrar örorku. Með öðrum orðum er lagt til að slasaði eigi rétt á fullum bótum fyrir metna varanlega örorku, þótt hann eigi jafnframt rétt til örorkulífeyris frá lífeyrissjóði. Það hefur lengi verið álitamál hvernig beri að líta á örorkulífeyri við uppgjör bóta fyrir varanlega örorku. Fyrir gildistöku skaðabótalaganna árið 1993 litu dómstólar til slíkra réttinda við ákvörðun bóta. Í nágrannalöndum okkar eru bætur frá lífeyrissjóðum dregnar að fullu frá skaðabótakröfu vegna varanlegrar örorku. Árið 1999 var íslensku skaðabótalögunum breytt þannig að nú greiðast fullar bætur fyrir tekjutjón vegna varanlegrar örorku miðað við forsendur lagasetningarinnar. Jafnframt var gerð sú breyting að allar bætur af félagslegum toga, sem hinn slasaði fær vegna slyssins, svo sem bætur frá almannatryggingum eða sjúklingatryggingu, dragast frá skaðabótum. Hins vegar eru ekki dregnar frá bótum aðrar greiðslur sem hinn slasaði fær frá þriðja manni eins og. t.d. andvirði slysatryggingar sem hinn slasaði kann að hafa keypt hjá vátryggingarfélagi. Verðmæti örorkulífeyris dregst frá að hluta enda kemur fram í greinargerð með frumvarpinu sem varð að lögum nr. 37/1991 að líta megi svo á að réttindi frá lífeyrissjóðum séu að hluta til félagslegs eðlis.

Laganefnd LMFÍ telur ekki ástæðu til þess að gera þá breytingu á 5. gr. laganna sem hér er lögð til.

Samkvæmt því sem fram kemur að ofan leggst laganefnd gegn frumvarpinu.